petraΠολιτιστικός Σύλλογος Αηδημητρινών Θεσσαλονίκης
"H Πέτρα"

 

Ιστορία

Προϊστορική Χρόνοι

Σε υψόμετρο 1100μ στη θέση Ξερόλακκας βρέθηκε προϊστορικό νεκροταφείο με 24 κιβωτιόσχημους τάφους με ορθογώνιες σχιστολιθικές πλάκες που περιέχουν  κατά την μυκηναϊκή συνήθεια περισσότερους από 2 νεκρούς χρονολογείτε περί τα 1200π.χ και είναι το πρώτο νεκροταφείο μυκηναϊκής εποχής στην Μακεδονία.

 Της ανασκαφές επόπτευε η επιμελήτρια αρχαιοτήτων κυρία Έφη Πουλάκη Παντερμαλή. Σύμφωνα με την οποία "Οι τάφοι και τα κτερίσματά τους είναι ένα από τα ποιό σημαντικά αρχαιολογικά στοιχεία που ανακαλύφθηκαν για τον Μακεδονικό χώρο, για τους αρχαίους Μακεδόνες. το νεκροταφείο ανήκει στον μυκηναϊκό κύκλο που τα βόρεια σύνορά του έφταναν ως την Θεσσαλία. πολλοί μάλιστα επιστήμονες υποστήριζαν ως σήμερα ότι πάνω από τον Όλυμπο δεν υπάρχουν μυκηναϊκά ευρήματα νεκροταφείο αυτό δείχνει. το νεκροταφείο αυτό καταρρίπτει τους ισχυρισμούς αυτούς και δείχνει την έντονη μυκηναϊκή παρουσία και τις στενές πολιτιστικές και άλλες σχέσεις των μυκηναίων με τους πρώιμους Μακεδόνες".

 Κατά την ανασκαφή βρέθηκαν χάλκινα σπαθιά εγχειρίδια, κοσμήματα χάλκινα ή κεχριμπαρένια, πήλινα μυκηναϊκά αγγεία και χειροποίητη κεραμική. `
Τα ιστορικά στοιχεία αντλήθηκαν:

Δορδανά Στράτου  Διδάκτορα Νεότερης και Σύγχρονης ιστορίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης  "Το Αίμα των Αθώων" ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ , 1941-1944

Buy ketamine for sale Healthcare providers should refer to the product package inserts before use go here cheaponlineketamine24h.

Μέλλιου Νικόλαου "Ο Άγιος Δημήτριος Πιερίας στο Πέρασμα του Χρόνου"

Τσιαούση Δημήτρη "Αντάρτης 1942-1945 Οι αναμνήσης μου στο Ε.Λ.Α.Σ" 


Σχηματισμός Χωριού

Έπειτα από έρευνες που έγιναν από τους Αηδημητρινούς, από ιστορικούς και αρχαιολόγους αποδείχθηκε ότι το χωριό με το όνομα Άγιος Δημήτριος δημιουργήθηκε γύρω στα 1400 - 1500 μ.Χ. Πριν από το 1450 υπήρχαν συνοικισμοί στα γύρω μέρη και σε απόσταση 5 έως 13 χλμ.

    Οι κυριότεροι συνοικισμοί - φαμίλιες που υπήρχαν τότε ήταν σε τέσσερα μέρη. Ο πρώτος ήταν στην τοποθεσία Πέτρα 13 χιλιόμετρα από το σημερινό χωριό, δίπλα ακριβώς σ΄ ένα τοπωνύμιο που ονομάζεται "Καρακόλι". Σύμφωνα με την παράδοση σ΄αυτό το μέρος υπήρχαν οικογένειες που ζούσαν με την Πατριαρχική αντίληψη μιας φυλής, διοικούνταν από κάποιον που τού δίνανε τ΄ όνομα βασιλιά και ήταν οργανωμένοι σαν μια πόλη - κράτος. Ο συνοικισμός αυτός ήταν χτισμένος σ΄ ένα πελώριο βράχο - την Πέτρα - που δέσποζε και δεσπόζει ακόμα στην περιοχή, είχε στη Νοτιοανατολική πλευρά τείχη και ήταν ένα καλά οχυρωμένο κάστρο με μεγάλη δύναμη που απέρρεε από την εκμετάλλευση του γύρω κάμπου και της στρατηγικής του θέσης. Γύρω στα 1460 οι Τούρκοι προχώρησαν στο εσωτερικό της Ελλάδας και αναγκαστικά πέρασαν απ΄ αυτό το μέρος. Εκείνη την εποχή ο δρόμος που περνούσε από την Πέτρα ήταν ο μοναδικός, η μόνη βατή διάβαση προς το νότο. Οι Τούρκοι κατέλαβαν το μικρό αυτό βασίλειο και όσοι από τους κατοίκους σώθηκαν και μπόρεσαν να ξεφύγουν, ήρθαν στο μέρος όπου ήταν χτισμένο το μοναστήρι Άγιος Δημήτριος όπου και η σημερινή τοποθεσία του χωριού.

    Ο δεύτερος συνοικισμός ήταν επτά χιλιόμετρα μακριά από το σημερινό μέρος του χωριού και βόρεια προς τις τελευταίες σειρές των Πιερίων. Ένα μικρό εκκλησάκι στόλιζε τις καλύβες που είχαν στήσει οι κτηνοτρόφοι και ήταν κτισμένο σε τέτοιο μέρος που έλεγχε όλη τη διάβαση. Ονομάζονταν "παρεκκλήσι" και αποτελούνταν από τρεις φαμίλιες κτηνοτρόφων, τους Κατσιγιανναίους, τους Μπουρνικαίους και τους Νταναίους που είχαν λόγο και ρόλο στην εκμετάλλευση της περιοχής. Το "παλεκκλήσι"  δεν ξέφυγε και αυτό από την οργή των Τούρκων και γύρω στα 1460 διαλύθηκε και οι λιγοστές καλύβες παραδόθηκαν στη φωτιά. Όσοι γλίτωσαν, έφτασαν και εγκαταστάθηκαν γύρω από το μοναστήρι.

    Ο τρίτος συνοικισμός ήταν σε ένα μέρος πιο βόρεια απ΄ το "παρεκκλήσι", στη "Μπαλαούρα" και σε υψόμετρο 1.100 μέτρα προς τα Πιέρια. Η κοινωνία του ήταν πανομοιότυπη με το "παρεκκλήσι" και χάραξε κι αυτή το δρόμο για τη δημιουργία του χωριού. Γύρω στο 1469, οι κάτοικοι της "Μπαλαούρας" κατέβηκαν από τα βουνά και εγκαταστάθηκαν στο μοναστήρι για λόγους οικονομικούς, προστασίας και διάφορους άλλους που δε γνωρίζουμε.

    Τέλος ο τέταρτος συνοικισμός που είναι και ο πιο παλιός, βρίσκονταν ήδη γύρω από το μοναστήρι. Οι κάτοικοί του ζούσαν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και αποτέλεσαν τον πυρήνα για τη δημιουργία του χωριού. Συναλλάσσονταν με Θεσσαλούς και Μακεδόνες και βαθμιαία εξελίσσονταν σε μικροεμπόρους χάρη στην ασφάλεια που πρόσφερε το Μοναστήρι.

    Με τη συγχώνευση αυτών των συνοικισμών δημιουργήθηκε ο Άγιος Δημήτριος. Μέχρι τις μέρες μας έχει αλλάξει πολύ και η καταγωγή των κατοίκων δεν είναι αυτούσια καθώς με την πάροδο του χρόνου κατέφθασαν από παντού άτομα και εγκαταστάθηκαν εδώ. Μακεδόνες, Θεσσαλοί, Αρβανίτες, ακόμα και μεμονωμένα άτομα από την Πελοπόννησο. Το ότι οι κάτοικοι προέρχονταν από διαφορετικά μέρη αποτέλεσε ίσως  ένα πολύ θετικό στοιχείο στην παραπέρα εξέλιξη του χωριού. Ήρθαν καινούρια άτομα στην περιοχή, με άλλα μυαλά, άλλες συνήθειες, άλλες γνώσεις για τα επαγγέλματα, τις κοινωνικές σχέσεις και εισήχθη ένας άλλος τρόπος ζωής.

πηγή: Γκουτζήκας Βασίλης


Αντίσταση

To χωριό μας έδωσε πάντοτε το αγωνιστικό του παρόν σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες του λαού μας, απ' το 1821 και δώθε. Επίσης, δεν υστέρησε και στους μετέπειτα απελευθερωτικούς πολέμους του 1906-8 και 1912-13 και στη Μικρά Ασία 1922, με τη δική του προσφορά, το δικό του τίμημα σε νεκρούς και τραυματίες. Κορυφαία συμμετοχή του ήταν στην εποποιία του Ελληνο - Ιταλικού πολέμου στην Αλβανία το 1940-41 ενάντια στον Ιταλικό φασισμό και στη συνέχεια, στο Γερμανικό Φασισμό. Βρέθηκε απ' τις πρώτες κιόλας μέρες στην πρώτη γραμμή του πυρός με πάνω από 60 πολεμιστές του και με τίμημα πέντε λαμπρά παλληκάρια του, που έπεσαν στο πεδίο της μάχης.

Αλλά και η προσφορά του στην Εθνική Αντίσταση δεν ήταν λιγότερο σημαντική! Με την κατάληψη της χώρας μας απ' τα στρατεύματα κατοχής τον Απρίλη του 1941, όπως ολόκληρη η Ελλάδα, έτσι και το χωριό Αγιος Δημήτρης πήρε ενεργό μέρος στον πανελλαδικό - ξεσηκωμό. Μετά την ίδρυση του ΕΑΜ στις 27 Σεπτέμβρη του 1941, άρχισε αμέσως να απλώνεται σ' ολόκληρη τη χώρα η δημιουργία ΕΑΜικών οργανώσεων.

Μετά την ίδρυση των ΕΑΜικών οργανώσεων, στη συνέχεια εμφανίστηκαν και οι πρώτες ένοπλες ομάδες ανταρτών του ΕΛΑΣ στην περιοχή μας. Στο χωριό μας έκαναν την παρουσία τους στα μέσα του 1942. Από τις πρώτες ενέργειες των ανταρτών ήταν το χτύπημα της ζωοκλοπής και του πλιάτσικου, που εκείνη την εποχή οργίαζε. Επίσης, χτύπησε αλύπητα και τα κρούσματα ατόμων που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Όλα αυτά τα φαινόμενα σταμάτησαν αυτομάτως.Στον τριαμισάχρονο ηρωικό αγώνα του λαού μας, η προσφορά του χωριού Άγιος Δημήτρης ήταν σημαντική. Παρόλο που η γεωγραφική του θέση το άφηνε εκτεθειμένο σε πολλούς και σοβαρούς κινδύνους. Τίποτα όμως δεν εμπόδισε να προσφέρει μ' απλοχεριά τις πολύτιμες και πολύπλευρες υπηρεσίες του στον αγώνα.

Η προσφορά του σε μαχητές, τρόφιμα, εφόδια, συνδέσμους, μεταφορές με τα ζώα του σ' όλη τη διάρκεια του αγώνα σε απομακρυσμένες περιοχές. Μεγάλη η προσφορά του χωριού Αγιος Δημήτρης, αλλά βαρύτατο και το τίμημα σε αίμα και δάκρυα. Σε κάθε επιχείρηση εναντίον τους, οι Γερμανοί απαντούσαν με σκληρά αντίποινα ενάντια στον άμαχο πληθυσμό. Καίγανε και σκοτώνανε αδιακρίτος. Και το χωριό Άγιος Δημήτρης δεν ξέφυγε από τα μαρτυρια. Είναι το χωριό που δοκιμάστηκε σκληρά, περισσότερο από κάθε άλλο στη γύρω περιοχή. Ο παρακάτω πίνακας είναι ο αψευδής μάρτυρας αυτής της δοκιμασίας του! Νεκροί του Ελληνο - Ιταλικού πολέμου 1940-41

Γκρέμος Νικόλαος

Κοσμάς Γεώργιος

Κατσιγιάννης Γεώργιος

Γκουτζίκας Δημήτριος

Ζέρβας Ιωάννης

Ομαδική εκτέλεση 32 αθώων Αηδημητρινών στις 23 Φλεβάρη το 1943, τα πρώτα θύματα της ναζιστικής κτηνωδίας της περιφέρειας. Οι ναζί, βέβαια, δεν σταμάτησαν στην εκτέλεση των 40 συγχωριανών μου, κάνανε κι άλλες επιδρομές, κάψανε και 250 σπίτια, και σκοτώσανε και άλλους 22 συγχωριανούς μας, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γερόντους.

Ονομαστική Κατάσταση

των θυμάτων του Αγίου Δημητρίου

23 Φλεβάρη 1943

Τούρτας Νικόλαος του Ιωάννη 67 ετών

Τούρτας Γεώργιος του Ιωάννη 67 ετών

Μπαντόλας Γεώργιος του Δημητρίου 63 ετών

Κόσυβας Αθανάσιος του Γεώργιου 68 ετών

Κατέλης Κων/νος του Γεώργιου 75 ετών

Χρήστου Γεώργιος του Αθανασίου 64 ετών

Καραγιάννης Αθανάσιος του Ιωάννη 74 ετών

Τσαούσης Χρήστος του Κων/νου 68 ετών

Τσαούσης Κων/νος του Ιωάννη 63 ετών

Τσαούσης Δημήτριος του Ιωάννη 58 ετών

Τσαούσης Νικόλαος του Γεωργίου 60 ετών

Τσαούσης Ηλίας του Ιωάννου 22 ετών

Τριανταφύλλου Γεώργιος του Κων/νου 75 ετών

Ντρούφλιας Κων/νος του Δημητρίου 50 ετών

Τριανταφύλλου Ιωάννης του Γεωργίου 69 ετών

Τριανταφύλλου Αθανάσιος του Γεωργίου 65 ετών

Χατζής Ιωάννης του Γεωργίου 67 ετών

Κλαπάνης Βασίλειος του Δημητρίου 25 ετών

Κουκοδήμος Κων/νος του Ιωάννη 66 ετών

Θεοδώρου Νικόλαος του Δημητρίου 70 ετών

Παπαγρηγορίου Αναστάσιος του Γεωργίου 58 ετών

Μπουρονίκος Αστέριος του Νικολάου 79 ετών

Κοκόρας Αναστάσιος του Χρήστου 75 ετών

Τσινής Χρήστος του Αστερίου 66 ετών

Τσανάκας Αναστάσιος του Δημητρίου 57 ετών

Τσινής Ιωάννης του Γεωργίου 57 ετών

Γκρέμος Αθανάσιος του Ιωάννη 70 ετών

Κατσαβός Ιωάννης του Δημητρίου 58 ετών

Κατσαβός Γεώργιος του Ιωάννη 35 ετών

Τσινής Αθανάσιος του Νικολάου

Μανίκας Ιωάννης του Δημητρίου

Τσινής Αθανάσιος του Γεωργίου

Πέντε ήταν από το χωριό Λιβάδι Ελασσώνας, που τυχαία περνούσαν από το δρόμο. Σύνολο με το Δήμαρχο Κατερίνης, Αιμίλιο Ξανθόπουλο, 40.

Εκτελεσθέντες εντός του χωριού

Βαλτασάρης Νικόλαος του Δημητρίου

Γατσιός Κων/νος του Ιωάννη

Κλαπάνης Ευάγγελος του Δημητρίου

Παπαγρηγορίου Νικόλαος του Γεωργίου

Χρήστου Αθανάσιος του Ιωάννη

Αρβανίτη Ελένη του Νικολάου

Γκρέμου Μεταξιά του Γεωργίου

Ζέρβα Αικατερίνη του Αθανασίου

Μπατζογιάννη Μαρία του Ιωάννη

Παπανικολάου Μαρία του Νικολάου

Τσαλού Ελένη του Θωμά

Επίσης τιμητικά αναφέρουμε την Ονομαστική Κατάσταση των Εθελοντών Ανταρτών σε Αντιστασιακές Οργανώσεις κατά των Ναζί:

Φουστάνης Αθανάσιος του Παπα-Αριστείδη

Παπανικολάου Γεώργιος του Κων/νου

Παπανικολάου Αθανάσιος του Δημητρίου

Κόσυβας Χρήστος του Ιωάννη

Κόσυβας Κών/νος του Ιωάννη

Κόσυβας Γεώργιος του Δημητρίου

Kόσυβας Δημήτριος του Χριστόδουλου

Μαντζάλας Δημήτριος του Γεωργίου

Βαλτασάρης Χρήστος του Νικολάου

Γατσιός Γεώργιος του Νικολάου

Τσαούσης Δημήτριος του Κων/νου

Τσιαλός Απόστολος του Αθανασίου

Ζέρβας Απόστολος του Ηλία

Ζουμπανιώτης Νικόλαος του Γεωργίου

Καλοϊδάς Κων/νος του Αντωνίου

Οικονόμου Νικόλαος του Δημητρίου

Τσιρογιάννης Κων/νος του Νικολάου

Κόκοτας Δημήτριος του Χρήστου


23 Φλεβάρη 1943

Παραθέτουμε απόσπασμα από το βιβλίο του Διδάκτορα Νεότερης και Σύγχρονης ιστορίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Στράτου Δορδανά

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ

ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ,1941-1944

A total of 1106 Latuda-treated patients had at least 24 weeks and 371 Latuda-treated patients had at least 52 weeks hop over to this web-site Of 120 previously untreated patients with non-metastatic disease treated with dactinomycin.

 Στις αρχές του 1943, νεοσύστατες αντάρτικες ομάδες έκαναν αισθητή την παρουσία τους και σε άλλες περιοχές εντός της Γερμανικής ζώνης κατοχής. Η εμφάνιση τους τη δεδομένη χρονική στιγμή ήταν σύμφωνη με την απόφαση για την οργάνωση και διεξαγωγή μαζικού ανταρτοπόλεμου που έλαβε η Β Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ στις αρχές Δεκεμβρίου του 1942 στην Αθήνα. Στα βασικά καθήκοντα τους περιλαμβανόταν η παρεμπόδιση κάθε σχεδίου πολιτικής επιστράτευσης, της αποστολής Ελλήνων εργατών στη Γερμανία και της παραγωγής και μεταφοράς πρώτων υλών, χρήσιμων στην πολεμική προσπάθεια των κατακτητών.

 Στόχος των πρώτων επιχειρήσεών τους ήταν η εξασφάλιση οπλισμού, που επιτεύχθηκε με τον αφοπλισμό των κατά τόπους σταθμών της χωροφυλακής. Ο εφοδιασμός με τις αναγκαίες, δια τη διενέργεια δολιοφθορών, εκρηκτικές ύλες, αλλά και η επιδίωξη παρακώλυσης της διαδικασίας παραγωγής, έθεσαν επίσης στο στόχαστρο τα μεταλλεία χρωμίου και μόλυβδου. Μεταλλεία που αποτέλεσαν στη συνέχεια στόχο των ανταρτών ήταν αυτά στον έξαρχο, το Χρώμιο και τη Ροδιανή, νοτιοδυτικά της Κοζάνης, καθώς και το μεταλλείο χρωμίου κοντά στο χωριό Άγιος Δημήτριος Ολύμπου.

 Τη νύχτα της 18ης Φεβρουαρίου 1943, τμήμα του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας με αρχηγό τον Φιλώτα Αδαμίδη (Κατσώνη), επιτέθηκε στο μεταλλείο, κατέστρεψε τις εγκαταστάσεις και συνέλαβε ομήρους τον γερμανό επιστάτη Χάρτμαν και τον μεταλλωρύχο Τσένκε. Τις επόμενες μέρες έσπευσε στην Κατερίνη από τη Θεσσαλονίκη ο ειδικός οδηγός Κλάασεν, συνοδευόμενος από δύο άντρες της Μυστικής Στρατιωτικής Αστυνομίας, με σκοπό να συλλέξει περισσότερες πληροφορίες για το συμβάν.

 Από την επιτόπια έρευνα που διενήργησε ο Κλάασεν κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι αντάρτες, οι οποίοι είχαν επιτεθεί στο μεταλλείο, ήταν περίπου τριάντα με πενήντα άντρες. Αφού αιφνιδίασαν τους δύο Γερμανούς, αφαίρεσαν τα όπλα τους και τους συνέλαβαν. Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με τον Κλάασεν, οι αντάρτες εξουδετέρωσαν τους τέσσερεις Έλληνες χωροφύλακες που είχαν επιφορτιστεί με τη φύλαξη του μεταλλείου, γεγονός που στοιχειοθετούσε κατηγορία συνεργασίας για τον ένα τουλάχιστον από αυτούς, ο οποίος τη στιγμή της επίθεσης φυλούσε σκοπιά. Στη συνέχεια λεηλάτησαν τα καταλύματα των Γερμανών, αφαιρώντας διάφορα είδη ένδυσης και εξοπλισμού, έπιπλα και τρόφιμα. Επίσης, προξένησαν φθορές στις μηχανές με μια βαριά, σκόρπισαν τις πρώτες ύλες, αφαίρεσαν ποσότητες εκρηκτικών και στο τέλος έβαλαν φωτιά με αποτέλεσμα να καταστραφούν ολοκληρωτικά οι εγκαταστάσεις του μεταλλείου. Από την καταστροφή διασώθηκε μόνο ο εξοπλισμός που υπήρχε στις στοές, καθώς και τα καταλύματα των εργατών. Από το εργατικό δυναμικό ένας ακολούθησε τους αντάρτες. Οι εναπομείναντες επτά εργάτες, μετά την επίθεση, περισυνέλλεξαν και αποθήκευσαν εξαρτήματα και εργαλεία που είχαν μείνει άθικτα.

 Μετά την αποχώρησή του από το μεταλλείο, το τμήμα του ΕΛΑΣ ενώθηκε με την υπόλοιπη ομάδα, δύναμης 200-300 αντρών, και τα ξημερώματα 19ης Φεβρουαρίου μετέβη στον Άγιο Δημήτριο. Στο χωριό υπήρχαν αποθήκες με εφόδια για το μεταλλείο. Από αυτές οι αντάρτες αφαίρεσαν διάφορα είδη πρώτης ανάγκης και δύο βαρέλια με πετρέλαιο και βενζίνη. Τρία βαρέλια ακόμα με καύσιμα που δεν μπορούσαν να μεταφέρουν, τα άδειασαν στο δρόμο.

 Την ίδια ημέρα, η είδηση της επίθεσης μεταδόθηκε τηλεφωνικά από το σταθμό της Στρατιωτικής Χωροφυλακής Κατερίνης προς τις προϊστάμενες υπηρεσίες της Θεσσαλονίκης. Σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε μεταξύ των αρμοδίων του τμήματος της Στρατιωτικής Οικονομίας και του πρώτου επιτελικού γραφείου του Στρατιωτικού Διοικητή Θεσσαλονίκης αποφασίστηκαν τα μέτρα που θα έπρεπε να ληφθούν τις επόμενες μέρες. Στις 20 Φεβρουαρίου,  δόθηκε διαταγή σε ένα λόχο να κατευθυνθεί σιδηροδρομικώς προς την Κατερίνη και από εκεί στον Άγιο Δημήτριο, με αποκλειστικό σκοπό να συλλάβει ομήρους από το χωριό, ώστε να εξαναγκαστούν οι αντάρτες να απελευθερώσουν τους δύο απαχθέντες Γερμανούς.

 Για μια ακόμη φορά, τα Γερμανικά αντίποινα στράφηκαν εναντίον ενός γειτονικού με το τόπο του συμβάντος χωριού, όπως άλλωστε συνέβη σε ανάλογες περιπτώσεις. Μάλιστα, από την πρώτη στιγμή τονίστηκε με βεβαιότητα από Γερμανικής πλευράς πως οι κάτοικοι συνεργάζονταν στενά με τους «συμμορίτες» και τους είχαν υποστηρίξει κατά την τελευταία επίθεσή τους. Η θέση αυτή ενισχύθηκε περαιτέρω από την αναφορά του Γερμανού απεσταλμένου στην περιοχή, Κλάασεν, πως λίγες ημέρες νωρίτερα είχε δολοφονηθεί από κατοίκους του χωριού ο Έλληνας υπαξιωματικός της χωροφυλακής, ο οποίος είχε τοποθετηθεί εκεί με αποστολή να υποστηρίξει τη λειτουργία του μεταλλείου.

 Τα χαράματα της 21ης Φεβρουαρίου, ο Γερμανικός λόχος, που κατευθυνόταν στον Άγιο Δημήτριο, αντάλλαξε πυρά με την πολιτοφυλακή του χωριού. Το περιστατικό αυτό λειτουργούσε ως ένα είδος προειδοποίησης για την επικείμενη άφιξη των Γερμανών και έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς κατοίκους να εγκαταλείψουν το χωριό και να καταφύγουν στα γύρω βουνά, έτσι, όπως διαπιστώθηκε μετά την περικύκλωση του χωριού, οι περισσότεροι κάτοικοί του το είχαν εγκαταλείψει φοβούμενοι τα αντίποινα, με αποτέλεσμα οι Γερμανοί να συλλάβουν, όπως τονίστηκε, «μόνο» 37 ομήρους, ομολογώντας ταυτόχρονα «πως οι περισσότεροι ήταν μεγάλης ηλικίας». Από τους 37 αυτούς ομήρους, οι 32 ήταν κάτοικοι του Αγίου Δημητρίου, οι οποίοι κρατήθηκαν προσωρινά στο σχολείο του χωριού. Ο ένας εξ αυτών καταγόταν από τη Λάρισα και διέμενε προσωρινά στον Άγιο Δημήτριο, όπου εργαζόταν ως κασσιτερωτής. Ένας δεύτερος, εκτελέστηκε κατά την περικύκλωση του χωριού, οι υπόλοιποι πέντε συνελήφθησαν καθοδόν, καθώς την ίδια ημέρα επέστρεφαν από την Κατερίνη στο χωριό τους, το Λιβάδι Ελασσόνας.

 Μετά την σύλληψη των ομήρων, δόθηκε διαταγή στον πρόεδρο του Αγίου Δημητρίου, συνοδεία του κλητήρα, να συναντήσει τους αντάρτες μεταφέροντας τους το γερμανικό τελεσίγραφο, με το οποίο καλούνταν να παραδώσουν τους Γερμανούς ομήρους μέχρι τις 12 π.μ. της 23ης Φεβρουαρίου. Σε διαφορετική περίπτωση θα εκτελούνταν οι όμηροι. Το απόγευμα της 21ης του ίδιου μήνα, το γερμανικό τμήμα αποχώρησε από τον Άγιο Δημήτριο, μεταφέροντας τους ομήρους στην Κατερίνη. Στη διαδρομή έπεσε σε ενέδρα ομάδας του ΕΛΑΣ, με συνέπεια να τραυματιστούν τρεις στρατιώτες, ενώ δραπέτευσε ένας από τους κρατούμενους.

 Μια ημέρα πριν εκπνεύσει η προθεσμία και συγκεκριμένα το πρωί της 22ας Φεβρουαρίου, οι Γερμανικές αρχές της Κατερίνης έστειλαν ένα αυτοκίνητο στον Άγιο Δημήτριο με σκοπό να μεταφέρει τους δύο Γερμανούς σε περίπτωση που αυτοί είχαν αφεθεί ελεύθεροι. Την ίδια μέρα, αντιπροσωπεία τεσσάρων κατοίκων του Αγίου Δημητρίου, οι συγγενείς των οποίων ήταν ανάμεσα στους ομήρους, μετέβη στο χωριό Πύθιο για να συναντήσει τους αντάρτες και να τους πείσει να απελευθερώσουν τους Γερμανούς. Τελικά, όχι μόνο δεν κατάφεραν να πετύχουν το στόχο τους, αλλά κατηγορήθηκαν από τους αντάρτες ως γερμανόφιλοι και απειλήθηκαν με φυλάκιση.

 Καθώς το αυτοκίνητο δεν επέστρεψε μέχρι την ορισθείσα καταληκτική ημερομηνία, οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους τριάντα επτά ομήρους κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό Κατερίνης. Με τους τριάντα επτά εκτελέστηκε και ο συλληφθείς την ίδια ημέρα πρώην Δήμαρχος Κατερίνης, Αιμίλιος Ξανθόπουλος, ενώ ένα ακόμη άτομο που είχε εκτελεστεί στον Άγιο Δημήτριο, ανέβασε τον συνολικό αριθμό των εκτελεσθέντων σε τριάντα εννιά. Την ίδια τύχη επεφύλαξαν και οι αντάρτες στους δύο Γερμανούς ομήρους.

 

ΕκτύπωσηΗλεκτρονικό ταχυδρομείο