petraΠολιτιστικός Σύλλογος Αηδημητρινών Θεσσαλονίκης
"H Πέτρα"

 

Αθάνατοι

28/10/2009

Αθάνατοι

Παιδί μικρό σε ένα σπίτι στο χωριό 28 Οκτωβρίου.

   Μόλις είχαν τελειώσει οι εορταστικές εκδηλώσεις στο σχολείο μας. Είχα πάει στο σπίτι του παππού με την στολή ενός Έλληνα  φαντάρου μιας και στο θεατρικό έργο  ο δάσκαλος μου είχε αναθέσει ένα ρόλο που έτσι έπρεπε να ήμουν ντυμένος. Ο παππούς, ακουμπισμένος στο κρεβάτι με την πλάτη στον τοίχο και τα πόδια απλωμένα σταυρωτά όπως συνήθιζε και να παίζει με τα δάκτυλα του δεξιού χεριού του. Κάθισα κι εγώ στο καρεκλάκι δίπλα από τη ξυλόσομπα. Η γιαγιά μαγείρευε το μεσημεριανό φαγητό στην σάλα, όπου βρισκόταν και το πετρογκαζ.

   Ο παππούς τότε άρχισε να μου λέει για το έπος του 1940. Νέος ήταν με δύο μικρά παιδιά, όταν χτύπησε η καμπάνα της επιστράτευσης. Τότε, όλοι οι νέοι του χωριού άφησαν σπίτι, γυναίκες, παιδιά και γονείς και ξεκίνησαν για το μέτωπο. Ένα ταξίδι που πιθανόν για κάποιους, άγνωστο ακόμα για ποιους, δεν θα είχε επιστροφή.

   Μου μιλούσε για τις κακουχίες και τα κρυοπαγήματα, για τους νεκρούς συντρόφους, αλλά πάνω από όλα μου μιλούσε για τον ενθουσιασμό όλων των παιδιών να υπερασπίσουν αυτήν την σπιθαμή γης που κάποιοι φασίστες θέλησαν να ατιμάσουν, εξυπηρετώντας τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα τα οποία καλύπτονταν από ένα αποκρουστικό ιδεολογικό μανδύα, τον φασισμό.

   Μου αφηγούνταν την νύχτα των καλάντων του 1940 όταν ο λόχος των εκατό περίπου ατόμων διαλύθηκε από τα εχθρικά πυρά μέσα σε ένα φαράγγι  και τα κορμιά τον συντρόφων του κείτονταν τεμαχισμένα για το υπέρτατο χρέος. Μου μιλούσε για τους Ιταλούς αιχμαλώτους, το βλέμμα των οποίων παρακαλούσε να μην τους σκοτώσουν γιατί ούτε και αυτοί ήταν κατ’ ανάγκη φασίστες και δεν συμφωνούσαν με αυτό που γινόταν. Διηγούνταν τον τραυματισμό του και την μεταφορά του στο πρόχειρο στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου οι κραυγές των τραυματισμένων ηχούσαν ακόμα στα αυτιά του.

   Μου ανέφερε για τα πέντε παλικάρια, φίλους  από το χωριό, τα οποία δεν ξαναγύρισαν μαζί τους, αφήνοντας γυναίκες και ορφανά παιδιά να μεγαλώσουν μόνοι τους. Ήταν στο σημείο εκείνο, που ο οξύθυμος αυτός άνδρας του οποίου η αίσθηση  δικαίου τον χαρακτήριζε μια ζωή και αυτό ήταν που τον έκανε σεβαστό σε όσους τον γνώρισαν, λύγισε και τα μάτια του βούρκωσαν καθώς έλεγε σε μένα, το εγγονάκι του, ότι ευχόταν να μην ζήσω ποτέ στην ζωή μου τέτοιο κακό.

   Θελημένα ή αθέλητα αυτός ο άνθρωπος μου περνούσε μέσα από την αφήγηση όλες τις πανανθρώπινες αξίες που θα πρέπει και οι μεταγενέστεροι να φυλάνε ως κόρη οφθαλμού. Ειρήνη, Ελευθερία, Δημοκρατία, Σεβασμός στον συνάνθρωπο ακόμη και στις πιο άγριες συνθήκες. Καταστάσεις που εμείς οι νεότεροι δεν μπορούμε ίσως καν να τις φανταστούμε ή και να πιστέψουμε ότι μπορεί να επαναληφθούν. Μπορεί όμως και να ξαναέρθουν.

Γιατί όπως λέει και ο ποιητής

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον

 καινούργιο κάτι να μας φέρει

Τι κρύβει μες στα δόντια του το ξέρω

Καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν

Μα όχι και το μίσος του για μένα.

Και πάλι θέλει να απλώσει σαν χολέρα

Πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου

Και δίπλα σου θα  φθάσει κάποιοι μέρα

Αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Το φασισμό καταλαβέτο δεν θα περάσει μόνος τσάκισε τον.

Στους νεκρούς αλλά και σε όλα τα παλικάρια του χωριού που πολέμησαν στο μέτωπο της Αλβανίας  οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για την τιμή που μας έκαναν να θυσιάσουν τη ζωή τους για εμάς.

                                  ΑΘΑΝΑΤΟΙ - ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ

                                   ΓΚΡΕΜΟΣ           ΝΙΚΟΛΑΟΣ

                                   ΓΚΟΥΤΖΙΚΑΣ       ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

                                   ΖΕΡΒΑΣ               ΙΩΑΝΝΗΣ

                                   ΚΑΤΣΙΓΙΑΝΝΗΣ   ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Πέρασαν τα χρόνια. Ενθυμούμενος και διαβάζοντας διάφορα κείμενα για τον πόλεμο κατάλαβα τους λόγους για τους οποίους κάποιοι μιλούσαν έστω και πρόσκαιρα για τον ηρωισμό των Ελλήνων και την συνεισφορά τους στην τελική του έκβαση.

¨χάριν της ιστορικής αλήθειας ,πρέπει να επιβεβαιώσω ότι μόνο οι Έλληνες ,από όλους τους αντιπάλους που μας αντιμετώπισαν, πολέμησαν με μεγαλύτερο θάρρος και περισσότερο αψήφησαν τον θάνατο.¨¨

                                                                                        Adolph Hitler.

¨¨Ο πόλεμος με την Ελλάδα ,απέδειξε ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο στα στρατιωτικά και ότι πάντα μας περιμένουν εκπλήξεις.¨¨

                                                                                     Benito Mussolini

¨¨Μέχρι τώρα συνηθίζαμε να λέμε ότι οι Έλληνες πολεμάνε σαν ήρωες.  Τώρα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες.

                                                                                       Winston Churchill.

¨¨Λυπάμαι επειδή γερνώ και δεν θα ζήσω πολύ για να ευχαριστήσω τους Έλληνες ,των οποίων η αντίσταση ήταν αποφασιστική για τον β Π.Π.

                                                                                                Joseph Stalin

¨Στις 28 Οκτωβρίου 1940 στην Ελλάδα δόθηκε μία προθεσμία τριών ημερών για να αποφασίσει σχετικά με τον πόλεμο ή την ειρήνη ,αλλά ακόμη και αν δινόταν τρείς μέρες ή τρεις εβδομάδες ή τρία έτη, η απάντηση θα ήταν οι ίδια .Οι Έλληνες δίδαξαν την αξιοπρέπεια στο πέρασμα των αιώνων. όταν όλος ο κόσμος έχασε την ελπίδα τους, οι Έλληνες τόλμησαν να αμφισβητήσουν το αήττητο του Γερμανικού τέρατος, υψώνοντας απέναντι του το περήφανο πνεύμα της ελευθερίας.

                                                                                           Franklin Roosevelt.

 

Για το έπος του 1940 παραθέτω αποσπάσματα από το Άξιον εστί του Οδυσσέα Ελύτη                                                                                   

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

Νύχτα πάνω στη νύχτα ασταμάτητα, ένας πίσω από τον άλλο, ίδια τυφλή. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές εκαταβούλιαζε ίσα με το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας με ένα μικρό δαδί, μια-μια εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Οι φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι από την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τα αεροπλάνα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ‘χε συνήθειό του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως. [….]

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ

Τα θεμέλιά μου στα βουνά

και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους

και πάνω τους η μνήμη καίει

άκαυτη βάτος.

Μνήμη του λαού νου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω

Εσύ μόνη απ’ τη φτέρνα τον άντρα γνωρίζεις

εσύ μόνη απ’ την κόψη της πέτρας μιλάς

εσύ την όψη των αγίων οξύνεις

κι εσύ στου νερού των αιώνων την άκρη σύρεις

πασχαλιάν αναστάσιμη!

Αγγίζεις το νου μου και πονεί το βρέφος της άνοιξης!

Τιμωρείς το χέρι μου και στα σκότη λευκαίνεται!

Πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις στη λάμψη.

Πάντα πάντα τη λάμψη περνάς

για να φτάσεις ψηλά τα βουνά το χιονόδοξα.

Όμως τι τα βουνά;

Ποιος και τι στα βουνά;

Τα θεμέλιά μου στα βουνά

και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους

και πάνω του η μνήμη καίει

άκαυτη βάτος!

 ΔΗΜΑΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ