petraΠολιτιστικός Σύλλογος Αηδημητρινών Θεσσαλονίκης
"H Πέτρα"

 

Είμαστε ζωντανοί η απλά επιβιώνουμε;

27/04/2010

Είμαστε ζωντανοί η απλά επιβιώνουμε;

 Σ’ αγαπάει η οικογένεια σου, σ’ εκτιμούν οι φίλοι σου, σε σέβονται οι συμμαθητές σου ή συνάδελφοι αλλά πάλι νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά;

Σε πιάνει ένα ανήσυχο βαθύ υπόγειο τρεμούλιασμα με αίσθηση ανεπάρκειας? Σε υποτιμά, μειώνει και βρίζει ο άντρας σου αλλά πάλι νιώθεις ότι μάλλον εσύ φταις; Μόλις έριξες μια σούπερ ξανθιά στο κρεβάτι αλλά πάλι νιώθεις μια έντονη ανικανοποίηση; Πέρασαν 2 μήνες που αγόρασες το καινούριο 4Χ4 Jeep αλλά πάλι νιώθεις ότι κάτι ανεκπλήρωτο φουσκώνει μέσα σου; Έχει μια ώρα που πήρες το καινούριο vercace φόρεμα αλλά κάτι σου λέει ότι πάλι έχεις το μαύρο σου χάλι; Μόλις πήγατε ένα ταξιδάκι αλλά τελικά πηγαίνατε δεν πηγαίνατε το ίδιο σας κάνει;

 Τι κοινό έχουν αυτές οι ιστορίες? Ένα πυρήνα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Το κυνήγι για την επιτυχία που χτίζεται πάνω σε μια χαμηλή αυτοεκτίμηση ότι και να ‘ναι αυτό που χτίζουμε όπως γάμο, επιχείρηση, φιλίες, διπλώματα, υλικά αποκτήματα, σεξουαλικές κατακτήσεις, υψηλό status, πλαστικές εγχειρήσεις,  γονικότητα, επαγγελματική σταδιοδρομία, εγγραφή στο «σωστό» κόμμα, επίσκεψη στο πολύ «μοδάτο» κλαμπ είναι κυνήγι χάρτινων στόχων. Δε χορταίνουμε απ΄αυτό.  Πολλά  απ’ αυτά που κάνουμε θα μας φέρουν άνεση, μια μικρή ικανοποίηση αλλά δεν θα είναι παραπάνω από μια προσωρινή αίσθηση βελτίωσης. Όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε απ’ την αυθεντική αυτοκτίμηση μας τόσο περισσότερο θα μπαίνουμε σε κυκεώνες αμφιβολίας, ανικανοποίησης, άγχους, φόβου, ανασφάλειας και πόνου.  Επικίνδυνες βασανιστικές καταστάσεις. Κι επειδή δεν τις αντέχουμε ξεφεύγουμε πάλι προσωρινά με το καινούριο κινητό, καινούριο αυτοκίνητο, καινούρια σχέση αλλά όχι για πολύ. Κι αγώνας δρόμου πάλι με τα οικονομικά μας, κάρτες, καταναλωτικά, δανεικά. Κάποιοι από μας υποφέρουν από μια ανώνυμη αίσθηση ανεπάρκειας, ντροπής, ενοχών, μια γενικευμένη αυτό-δυσπιστία ή ένα διάχυτο αίσθημα αναξιότητας. Χαμηλή αυτοεκτίμηση και πάλι.

  Αυτοεκτίμηση –ένα οικείο βίωμα που εδρεύει στα βαθύτερα στρώματα του είναι μας. Είναι αυτό που σκεφτόμαστε και νιώθουμε κυρίως εμείς για τον εαυτό μας, όχι αυτό που σκέφτονται και νιώθουν οι άλλοι για μας. Με αυτοεκτίμηση δεν γεννιόμαστε την αποκτάμε. Ο ορισμός της; Μια αίσθηση του ότι είμαστε κατάλληλοι για τη ζωή και τις απαιτήσεις της ζωής. Πιο ειδικά; Η εμπιστοσύνη στην ικανότητα μας να σκεπτόμαστε και να αμυνόμαστε στις προκλήσεις της ζωής. Η εμπιστοσύνη στο δικαίωμα μας να είμαστε ευτυχισμένοι, στο δικαίωμα του να νιώθουμε άξιοι, αντάξιοι. Το δικαίωμα μας να εκτιμούμε τις ανάγκες μας και τα θέλω μας και να γευόμαστε τα φρούτα των πραγματικών και άξιων προσπαθειών μας.

 Η θετική αυτοεκτίμηση δρα σαν ανοσοποιητικό σύστημα της συνειδητότητας μας οδηγώντας μας σε αντίσταση, δύναμη και ικανότητα για αναγέννηση. Δίνει ενέργεια, κινητοποιεί. Μας κάνει να νιώθουμε περήφανοι και ευχαριστημένοι από τα επιτεύγματα μας. Μας οδηγεί να βιώσουμε ικανοποίηση. Κάνει το σύμπαν ένα άφοβο μέρος.

 Απουσία θετικής αυτοεκτίμησης, είναι τρύπες στα πανιά του ιστιοφόρου μας - έλλειμμα αυτής σημαίνει μικρότερη αντοχή, ευθραυστότητα, σημαίνει ραγίσματα στα χτυπήματα της καθημερινότητας. Οδηγεί στο χάσιμο του αγώνα για σεβασμό, αγάπη, επιτυχία και ευτυχία. Η θετική αυτοεκτίμηση δεν μας προστατεύει από τον πόνο της ζωής, από τις οδυνηρές καταστάσεις αλλά μας κάνει να λέμε στον εαυτό μας «κράτα και θα βγείς απ΄αυτά σύντομα». Δεν μας αφήνει να κάνουμε τη ζωή μας πόνο και μιζέρια.  Μας κάνει να παλεύουμε, να πολεμάμε για να βρούμε το δρόμο για μια γεμάτη ζωή. Στα μικρά παιδιά που μεγαλώνουν σε καταστροφικό οικογενειακό περιβάλλον βλέπουμε αυτή την πάλη που η ψυχολογία την ονομάζει «στρατηγική αποσύνδεση» - αυτά τα παιδιά αναγνωρίζουν αυτό που βλέπουν αλλά ξέρουν ότι αυτό δεν είναι όλα. Κάπου, κάποτε θα βγουν σ’ ένα καλύτερο μέρος. Κάνοντας τα παιδιά να νιώθουν ανεπαρκή, τιμωρώντας τα για «μη αποδεκτά» συναισθήματα, ειρωνεύοντας τα, γελοιοποιώντας τα, υπερπροστατεύοντας τα, αφήνοντας τα χωρίς όρια και κανόνες , αρνώντας την αντίληψη τους για την πραγματικότητα, σερβίροντας τα ψεύτικη πραγματικότητα, κακοποιώντας τα, τα οδηγούμε σε αρνητική αυτοεκτίμηση με άλλα λόγια στο δρόμο του προσωπείου, του φόβου, της ντροπής, της ανεπάρκειας της αποτυχίας.

 Η θετική αυτοεκτίμηση δεν είναι απλά το να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας. Οδηγεί σε επικέντρωση, σκέψη, καθαρότητα, σεβασμό για την πραγματικότητα, ενδιαφέρον για τα γεγονότα, επιμονή για να εξερευνήσουμε και κατανοήσουμε, πίστη στις πεποιθήσεις μας, ακεραιότητα, αυτοαντιμετώπιση, δεκτικότητα στη νέα γνώση, δεκτικότητα να διορθώσουμε τα λάθη μας, ανόρθωση από τους τραυματισμούς μας, συμφωνία, λογική , πίστη στην ευθύνη της συνείδησης μας και ακεραιότητα. Μας κρατά μακριά από την υποκρισία, το «θέατρο», το βούλωμα στα αυτιά μας και την τύφλωση στα μάτια μας. Μας ανοίγει τον κόσμο στον οποίο κινούμαστε. Μας οδηγεί με ταπεινότητα, αυθόρμητα, αρμονικά, ανοικτά και με περιέργεια, με χιούμορ, με ευελιξία, με βεβαιότητα και αξιοπρέπεια σε συνθήκες άγχους,  με ικανότητα να δίνουμε και να παίρνουμε φιλοφρονήσεις, εκτίμηση, αγάπη με ικανότητα να μαθαίνουμε, να αντέχουμε τη μοναξιά, να εξελίσσουμε δεξιότητες να φτάνουμε σε στόχους. Μας προστατεύει και μας οδηγεί σε μια αποδοχή του εαυτού μας.

 Χωρίς αυτή στη διαδικασία της ζωής μας δεν είμαστε πραγματικά ζωντανοί, απλά επιβιώνουμε.

 

Κωνσταντίνος  Βαταμίδης         

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής     

ΜSc Πανεπιστήμιο Lund Σουηδίας