petraΠολιτιστικός Σύλλογος Αηδημητρινών Θεσσαλονίκης
"H Πέτρα"

 

Η μυστική ατζέντα των ευτυχισμένων ανθρώπων; Α' Μέρος

20/10/2010

Α' ΜΕΡΟΣ

Η μυστική ατζέντα των ευτυχισμένων ανθρώπων;

Τι κρύβεται πίσω από το ψυχολογικό ευ-ζην κάποιων ανθρώπων και ποια λάθη κάνουν αυτοί που ζουν μια ζωή με αρνητική διάθεση, συναισθήματα αποτυχίας, δυσθυμίας, απογοήτευσης, απόγνωσης, κατάθλιψης και γενικότερα δυστυχίας; Ποιος/ποια είναι ευτυχισμένος/η; Έχει σχέση η ευτυχία με την απόκτηση αγαθών, την οικονομική ευμάρεια, την αγάπη, το πάθος, τον έρωτα, την υγεία ή ακόμα και τις εμπειρίες της βρεφικής και παιδικής ηλικίας; Υπάρχουν έρευνες που καταγράφουν την ατζέντα οδηγιών των ευτυχισμένων ατόμων;

Χωρίς να υποτιμούμε τα νεότερα επιστημονικά δεδομένα όσον αφορά τους γενετικούς, κλιματολογικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς, και περιβαλλοντικούς και εξελικτικούς παράγοντες που οδηγούν τον καθένα μας σε μια λίμνη ευτυχίας ή δυστυχίας ή και των δυο, με το παρόν άρθρο, θα επιχειρήσουμε την προσήλωση σε δεδομένα καθημερινής μας στάσης ή πεποίθησης - στη ψυχολογία των ευτυχισμένων ανθρώπων ή αντίθετα σε μεγάλα λάθη που μας κάνουν να νιώθουμε δυστυχισμένοι. Κι όλα βασισμένα σε ψυχολογικές μελέτες ανθρώπων που στη διάρκεια της ζωής τους έδειχναν το ευτυχισμένο κομμάτι του εαυτού τους να «σβήνει» το ουδέτερο ή το δυστυχισμένο.

Ένα μεγάλο λάθος είναι να δεχτούμε ότι η ευτυχία είναι τυχαία ή ορισμένη εξ’ αρχής. Οι περισσότερο ευτυχισμένοι (ΠΕ) άνθρωποι δεν αφήνουν την ευτυχία στη μοίρα της. Δεν είναι όπως το χρώμα των ματιών μας δηλαδή αυτό που ορίστηκε και δεν αλλάζει αλλά όπως το σώμα μας. Αν θέλουμε το προσέχουμε κι αν όχι μας προσέχουνε σε κανένα νοσοκομείο! Οι στρατηγικές μας για το πώς θα μπούμε στο δημόσιο, ή θ’ ανοίξουμε ένα μαγαζί ή πως θα ντυθούμε για να βγούμε έξω είναι περισσότερο δουλεμένες απ΄ ότι η στρατηγική του πως πραγματικά κινούμαστε και πόσο γνήσιοι είμαστε.

Ένα άλλο λάθος είναι να πασχίζουμε να καταφέρουμε πράγματα ενώ κατά βάθος δεν αγαπάμε ή εγκρίνουμε τον εαυτό μας άνευ όρων ( μιλάμε για φυσιολογικό ναρκισσισμό όχι «εαυτολαγνεία»).

Οι περισσότερο ευτυχισμένοι εγκρίνουν τον εαυτό τους άνευ όρων και θεωρούν την ύπαρξη τους σ’ αυτήν τη ζωή ως επιτυχία.

Υπάρχουν εμπόδια. Ανεργία, χαμηλές απολαβές, ασθένειες, συγκρούσεις κλπ. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν παραιτούνται απ΄ τα εμπόδια. Υπερπηδούν τα τεράστια εμπόδια μακροχρόνια, χτίζοντας τουβλάκι με τουβλάκι τη σκάλα που θα τους οδηγήσει από πάνω τους.

Η αντίδραση στην αλλαγή, η σύζευξη μας με τα ίδια, σταθερά πράγματα και συνήθειες μπορεί να μας δίνει μια λειτουργικότητα μια αίσθηση ασφάλειας αλλά δεν οδηγεί στην ευτυχία. Οι (ΠΕ) άνθρωποι είναι μη στάσιμοι είναι και αυτοί που δέχονται να δοκιμάζουν κάτι καινούριο, γιατί ποιος ξέρει? Ίσως αυτό είναι μια καλύτερη επιλογή από την παλιά κλασσική. Φυσικά αυτό δεν κάνει τους αμερικανούς (που αλλάζουν τα πάντα κάθε λίγο και λιγάκι) τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο.

Ένα φίλος μου έλεγε ότι πάει πέρασαν τα χρόνια του. Έπιασε τα 55. Ένας ευτυχισμένος φίλος μου τι θα έλεγε? Ότι είναι και 55 και 35 και 25 και 15 και 5. Μα έμειναν μέσα του δε χάθηκαν. Ναι αλλά γερνάω μου λέει ο πρώτος. Ενώ ο δεύτερος θα μου έλεγε «εκεί που έβλεπα σφριγηλότητα και πολλά μαλλιά στα 25 στα 55 βλέπω χαρακτήρα και ένα καλό οικογενειάρχη». Κάποια άλλη: «εκεί που έβλεπα μεγάλη μύτη στα 17 μου τώρα βλέπω μια καλή συναδέλφισσα που την εκτιμούν οι γύρω». Το τι βλέπουμε είναι και το πώς τελικά νιώθουμε. Μπορώ να πάω στο παζάρι και να πω: τι χάος! Ή να πω κοίτα εδώ ζωντάνια. Στο πρώτο χάνομαι, θέλω να φύγω, στο δεύτερο έλκομαι θέλω να μείνω. Οι ΠΕ δεν απαξιώνουν κομμάτια απ΄ τη ζωή τους. Ενώνουν τα θετικά και αρνητικά και βγάζουν ένα καλό άνθος.

Και μια και μιλάμε για άνθη - οι (ΠΕ) προσηλώνονται σε κάθε ομορφιά γύρω τους από ένα λουλούδι μέχρι ένα όμορφο παράθυρο σ’ ένα γειτονικό σπιτάκι, δεν την εξαιρούν από την καθημερινότητα τους.

Μικροί παίζαμε «μηλάκια», μπάλα, ηλεκτρονικά, βόλλευ. Μετά από μερικές δεκαετίες παίζουμε με τα κουμπιά στο κινητό ή στο τηλεκοντρόλ.Οι (ΠΕ) δεν σταματούν τις χαρούμενες δραστηριότητες λόγω ηλικίας. Βρίσκουν άλλες, συνεχίζουν. Δεν παραιτούνται ποτέ.

Ναι η ζωή έχει άγχος, τρέχουμε με την ρουτίνα, τις υποχρεώσεις και ευθύνες και σταματούμε τις βαθύτερες σκέψεις. Όχι οι (ΠΕ) όμως. Μπορούν και σπάζουν την ρουτίνα. Μπορούν και βουτάνε σε βαθύτερες σκέψεις, σε εσωτερική αντανάκλαση για τη ζωή τους και τον κόσμο γύρω τους. Πως σερβίρεται αυτός ο κόσμος στα ΜΜΕ; Πλημμύρες, καταστροφές, ατυχήματα, αποκαλύψεις διαφθοράς στα κανάλια, βιαιοπραγίες, ναι είναι όλα κομμάτια των ειδήσεων. Είναι όλη η πραγματικότητα; Οι (ΠΕ) απαντούν όχι. Κλείνουν την τηλεόραση πιο συχνά. Αναγνωρίζουν την πραγματικότητα αλλά δεν αφήνουν τα πικρά σταφύλια να χαρακτηρίσουν όλο το αμπέλι. Και πέρα απ΄αυτό - βρίσκουν χώρο για να κάνουν πράγματα που αντανακλούν το είναι τους, τις ικανότητες τους και αυτά για τα οποία νοιάζονται. Οι (ΠΕ) εκφράζουν το είναι τους.

Τα λεφτά; Κινούμαστε πολύ συχνά και πολύ έντονα γύρω απ’ αυτά. Να βγάλουμε κι άλλα, να μαζέψουμε κι άλλα να ξοδέψουμε κι άλλα. Ναι είναι προστασία και απαραίτητα για τα βασικά της ζωής αλλά το όλο και περισσότερο ξόδεμα τους δεν οδηγεί σε ευτυχία αλλά σε μεγαλύτερες ανάγκες για παραπάνω ξόδεμα. Τα χρήματα μας αλλάζουν προς το καλύτερο πολύ λιγότερο απ΄ ότι νομίζουμε. Μας αλλάζει προς το καλύτερο ένα πανάκριβο κινητό ή μια ακριβή τσάντα ή ένα πανίσχυρο τετράτροχο; Οι (ΠΕ) γνωρίζουν ότι η ευτυχία δεν συνδέεται άμεσα με το χρήμα ενώ η όρεξη για ξόδεμα συνδέεται.

Οι (ΠΕ) δεν «χαλιούνται» φοβούμενοι επικείμενα κακά. Αφήνουν πίσω τις ανησυχίες και τους φόβους και ξέρουν ότι ο μεγαλύτερος φόβος είναι να φοβάσαι. Ξοδεύουν περισσότερες ώρες σε δραστηριότητες που τους αρέσουν, που σφυρηλατούν δυνατούς κοινωνικούς δεσμούς, το μυαλό και το τη φύση τους. Δεν βασανίζονται με το αν κάνανε τις καλύτερες επιλογές στη ζωή τους αλλά πιστεύουν ότι κάνανε τις καλύτερες στις δεδομένες στιγμές και δεν γυρίζουν πίσω να αναμοχλεύσουν.

Οι (ΠΕ) δεν βλέπουν την επιτυχία τους βασιζόμενοι αμιγώς σε εκτιμήσεις άλλων (ναι είναι δικηγόρος, έχει μεγάλο σπίτι, σούπερ αυτοκίνητο, πήγε διακοπές στο Μπαλί 1 μήνα….) Όχι. Δεν ανταγωνίζονται, δεν βάζουν τον εαυτό τους σε μεζούρα αλλά πιστεύουν αισιόδοξα στον εαυτό τους βαθύτερα, στις ικανότητες στους, στο εσωτερικό τους όραμα, στο πάθος τους, στον δημιουργικό πυρήνα και σκέψεις που τους συγκρατούν και τους οδηγούν μπροστά. Δεν αφήνονται να μετρηθούν από τους άλλους. Το παρελθόν τους όσο κι αν ήταν αρνητικό δεν το αφήνουν να δηλητηριάζει το τώρα τους και το αύριο τους γίνεται πιο φωτεινό.

Η ζωή τους είναι το αποτέλεσμα των αποφάσεων τους - τις δέχονται με ευθύνη και ελευθερία. Επίσης είναι ανοικτοί. Δεν φοβούνται να μπούνε στη ζωή των άλλων αλλά σεβόμενοι όρια. Και τελευταίο, η λύπη και η δυστυχία είναι γι΄ αυτούς μια φυσική αντίδραση στη ζωή που έρχεται σε διάφορες μεταβάσεις. Όχι εχθρός όμως.

Κωνσταντίνος Βαταμίδης