petraΠολιτιστικός Σύλλογος Αηδημητρινών Θεσσαλονίκης
"H Πέτρα"

 

Πολιτιστικός σύλλογος και υποδομές

08/11/2009

Πολιτιστικός σύλλογος και υποδομές

Πόσο εύκολο είναι να βρει ένας πολιτιστικός σύλλογος χώρο για να στεγάσει τις δραστηριότητές του;

Καθόλου εύκολο από ό,τι φαίνεται.  Εκτός βέβαια αν διαθέτει ικανό προϋπολογισμό προερχόμενο από -γενναίες- εισφορές των μελών του ή από χορηγίες. Οι υποδομές της Θεσσαλονίκης είναι υποβαθμισμένες σε ασφυκτικό βαθμό, είτε αυτές είναι χώροι άθλησης και ψυχαγωγίας, είτε υποδομές όπως σχολεία, νοσοκομεία, κέντρα υγείας, δημόσια συγκοινωνία και δρόμοι. Τα τελευταία χρόνια λαμβάνει χώρα από την πολιτεία μία τεράστια απαξίωση των υποδομών της πόλης και της υπαίθρου (πόσες φορές την εβδομάδα υπάρχει γιατρός στα αγροτικά ιατρεία;) με έναν σκοπό: Την παράδοση των υποδομών στα χέρια ιδιωτών για εκμετάλλευση. Έτσι θα πληρώνουμε 2 φορές: Μία μέσω της φορολογίας για το στήσιμο και τη συντήρηση των υποδομών, και μία δεύτερη απευθείας στον ιδιώτη. Αυτή η πολιτική έχει αρνητική αντανάκλαση και στους χώρους άθλησης, ψυχαγωγίας και παραγωγής πολιτιστικού έργου: Μειώνονται και  ιδιωτικοποιούνται.

Η ίδια κατάσταση εγκατάλειψης και απαξίωσης έλαβε χώρα και στη Δ.Ε.Η., στον Ο.Τ.Ε., στην Ολυμπιακή, στον Ο.Σ.Ε., ακόμα και στους ελεύθερους χώρους (βλέπε Πλαζ Αρετσούς, πρώην στρατόπεδα): Αφήνονται στην τύχη τους, ρημάζουν, και μετά μπαίνουν οι ιδιώτες για να τα “σώσουν” με το αζημίωτο.

Και τα ερωτήματα είναι αμείλικτα: Γιατί ένας πολιτιστικός σύλλογος θα πρέπει να χρυσοπληρώνει το αυτονόητο δικαίωμα των μελών του στην παραγωγή πολιτισμού;

Γιατί η Πολιτεία δεν παρέχει δωρεάν τις απαιτούμενες υποδομές σε μια ομάδα πολιτών οι οποίοι θέλουν να δημιουργήσουν έναν διαφορετικού τύπου πολιτισμό, διαφορετικό και αντιθετικό ίσως από τον κυρίαρχη μόδα των μπαρ, του διαδικτύου και της τηλεόρασης;

Η απάντηση είναι αρκετά εύκολη: Ένας πολιτιστικός σύλλογος καταρχάς δεν παράγει «κέρδος» για κάποια εταιρεία άμεσα τουλάχιστον, με την έννοια ότι τα μέλη του κατά την ώρα της παραγωγής του πολιτιστικού τους έργου δεν θα καταναλώσουν σε ένα μπαρ. Επίσης την ίδια ώρα δεν θα καταναλώσουν έμμεσα, μέσα από τις διαφημίσεις της τηλεόρασης ή του διαδικτύου.

Το κυριότερο χαρακτηριστικό όμως ενός πολιτιστικού συλλόγου πέρα από την παραγωγή πολιτισμού αυτή καθ’εαυτή είναι η ίδια η έννοια της συλλογικότητας: Τα μέλη του μαθαίνουν σε ένα τρόπο ζωής πολύ διαφορετικό από τον συνηθισμένο, στον οποίο κυριαρχεί η συντροφικότητα, το αίσθημα της αλληλεγγύης και της κοινής προσπάθειας. Το τελικό αποτέλεσμα διαμορφώνεται και αφορά όλα τα μέλη και αντανακλάται έστω και έμμεσα προς το σύνολο της κοινωνίας: Ένας σύλλογος δηλαδή μπορεί να λειτουργήσει αντιθετικά προς τη σύγχρονη κουλτούρα η οποία μας προστάζει σε απομονωτισμό, σε αδιάκοπη κατανάλωση και στη λογική του «ο καθένας μόνος του».  

Η άρχουσα τάξη  μας θέλει αδύναμους, απομονωμένους, πολυδιασπασμένους για να μπορεί να μας χειρίζεται εύκολα. Απέναντι σε αυτή την επιδίωξη εμείς οφείλουμε να προτάξουμε την συλλογικοποίηση. Επομένως τα ίδια τα μέλη του συλλόγου πρέπει μέσα από τις γειτονιές της πόλης, μέσα από τους δήμους να διεκδικήσουν τον χώρο που τους αντιστοιχεί. Εδώ ερχόμαστε στο ζήτημα της διεκδίκησης των υποδομών της πόλης από τους ίδιους τους κατοίκους αυτής: Όταν οι ίδιοι οι κάτοικοι διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν τότε και η τοπική εξουσία ή ακόμα και η κεντρική εξουσία αναγκάζεται να υποχωρήσει...

ΠΟΛΑΤΣΙΔΗΣ  ΦΙΛΙΠΠΟΣ