petraΠολιτιστικός Σύλλογος Αηδημητρινών Θεσσαλονίκης
"H Πέτρα"

 

Τιμή και δόξα στους παππούδες και στις γιαγίαδες

24/09/2010

Τιμή και δόξα στους παππούδες και στις γιαγίαδες

Αν υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους οφείλουμε να αποδώσουμε σεβασμό και ευγνωμοσύνη, μέσα στη σκληρή και πολυτάραχη κοινωνία μας, αυτοί είναι οι πατεράδες και οι μανάδες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες των παιδιών μας.

Είναι η κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που έχει περιθωριοποιηθεί και απαξιωθεί από την ελληνική πολιτεία με τις περικοπές των συντάξεων και την ανύπαρκτη κοινωνική ευαισθησία.

Κι αν το εκάστοτε κυβερνητικό σχήμα αδιαφορεί για τις προτεραιότητες, τις ανάγκες και τα προβλήματα αυτών των πολιτών, οι νεότερες γενιές οφείλουμε να σταθούμε δίπλα τους προσφέροντας, τουλάχιστον, λίγα δείγματα αγάπης και αναγνώρισης της  προσφοράς όλων των εξηντάρηδων, εβδομηντάρηδων, ογδοντάρηδων παλικαριών και ηρωίδων.

Είναι γεγονός ότι στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε, η γιαγιά και ο παππούς αποτελούν για κάθε νέο ζευγάρι, και όχι μόνο, την «αμερικάνικη» βοήθεια, το αστείρευτο δεκανίκι, το στήριγμα και το έμπιστο χέρι σε κάθε βήμα της ζωής.

Όταν σε μια οικογένεια οι γονείς είναι εργαζόμενοι, ο παππούς και η γιαγιά θα μεριμνήσουν για την ένδυση, την τροφή και την ψυχοσωματική πληρότητα των εγγονιών τους. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα όπου τα μικρά παιδιά ξεκινούν τα σχολικά τους βήματα με τη συνοδεία του παππού και της γιαγιάς, εν απουσία των γονέων στη δουλειά. Εκτός από τους δασκάλους του σχολείου, τα μικρά παιδιά έρχονται σε καθημερινή βάση με τους πολύτιμους δασκάλους της ζωής. Μπορεί η μόρφωση να παρέχεται στα σχολεία από τους εκπαιδευτικούς, τα γνήσια και αληθινά διδάγματα όμως βρίσκονται στις συμβουλές και στις κατευθύνσεις του παππού και της γιαγιάς.

Το γνωστό ρητό: «Του παιδιού μου το παιδί είναι δυό φορές παιδί μου…», καταδεικνύει το μέγεθος της στοργής, της αυταπάρνησης, της ανεξάντλητης αγάπης και υπομονής που έχουν μέσα τους αυτοί οι άνθρωποι και θυσιάζονται κάθε μέρα για την πρόοδο και την προκοπή των παιδιών και των εγγονιών τους. Αυτοί αποτελούν το ανοιχτό βιβλίο σε κάθε σπίτι, την έγκυρη εγκυκλοπαίδεια, το δωρεάν φροντιστήριο που μπορεί να χτίζει υγιείς ανθρώπους, να πλάθει αφιλοκερδώς πολύτιμα εργαλεία για το κοινωνικό σύνολο.

Όταν σήμερα καταπατούμε αξίες, αρχές και ιδανικά, προσβάλλουμε ταυτόχρονα και ασεβούμε έναντι των μεγάλων ανθρώπων της ζωής που ανάθρεψαν παιδιά κι εγγόνια, μέσα σε κακουχίες και αντιξοότητες και εντούτοις παραμένουν όρθιοι, στέκονται με το κεφάλι ψηλά, έστω κι αν τα «τρωκτικά» τους αδειάζουν ανελέητα την τσέπη.   

Παρακάμπτοντας το άγχος και την πίεση της καθημερινότητας, συγκρατώντας τους εγωισμούς και τις απότομες εξάρσεις μας, κατανοώντας τις ιδιαιτερότητες των παππούδων και των γιαγιάδων, οφείλουμε να αξιοποιήσουμε τα χρήσιμα λόγια τους, να αναγνωρίσουμε την πολύτιμη συνεισφορά τους στη ζωή μας, να τους αφουγκραστούμε, να τους τιμούμε, να τους σεβόμαστε για να αισθάνονται κι αυτοί περήφανοι για τα βλαστάρια τους.

Γιάννης Τσαπουρνιώτης